آیا حملات و تعرّضات به امر مالكِ اَنام در مستقبل ایّام واقع خواهد گشت؟

حضرت ولی محبوب امرالله درست در چند ماه قبل از صعود مبارك در تلگراف بسیار مهمِّ مَنیع مورّخۀ ۴ جون ۱۹۵۷ به نبوّات و انذارات كه از قلم مُلهَم سِرُّاللهِ الاَعظم و مركز عهد جمال قدم نازل گشته، اشاره و فرمودند:

... در چنین موقعیّت خطیر و حسّاس كه خصومت های دائم التّزاید دشمنان خارج و تشبّثات مُستمرِّ مُعاندین داخل، حصولِ اِصطِدام بین سپاه نور و لشكر ظلمت، اَعَمّ از بیدینان و مُتدیّنین را به نحوی كه در الواح مقدسۀ حضرت عبدالبهاء تصریح گردیده پیش بینی می نماید، باید بین ایادی امرالله درقارات خمسه و نمایندگان مُنتَخَبِ جامعه های ملّی جهانی در سراسر عالم ارتباط و همكاری نزدیكتری برقرار گردد. ( ۱۱۱)

هیكل مبارك چندین سنه قبل نیز فرموده بودند:

موانع و مشكلاتی كه از داخل یا خارج ما باید در مستقبل ایّام با آنها به مقابله پردازیم بسیار و سخت و شدید و دشوار و سهمگین است. (۱۱۲)

علیهذا در این كلمات عالیات و سایر بیانات دُریّات مولای محبوب مبارزاتی كه از داخل صفوف مدعیان ایمان مُسَجَّل و همچنین مَشقّاتِ عظیمه و مشكلاتِ كثیره و خصومات و معارضات مُغِلّین و معاندین خارج را كه امرالله در جلو دارد پیش بینی و می فرمایند مباشرت به اینگونه حملات و هجمات و تعرّضات از داخل جامعه صورت می گیرد و به فاسدترین و مُنحَط ترین نوع در نقض عهد قویم و میثاق عظیم نیّر آفاق و مركز میثاق مَلیكِ وفاق تشّكل می یابد.

عهد و پیمان حضرت رحمان آیا در آینده از نقض و رفض مصون خواهد ماند؟

بیانات مباركۀ شتّی و لاتُحصی در الواح و آثار مقدّسه و زُبُر قیِّمه مصونیّت میثاق الهی را شدیداً تأكید و تأیید می نماید. حضرت بهاءالله بنَفسِهِ المُهَیمِن عَلی الكائنات در یكی از بیانات جَلیّۀ عظیمۀ صادره از مَخزن قلم اَعلی به ما بندگان آستان قویّاً اطمینان داده و می فرمایند،‌ قولُهُ الاَبدَعُ الاَعَزُّ الاَعلی:

ید قدرت پروردگار ظهور بهیُّ الاَنوار خود را بر اساس منصوص و بنیان مَرصوص تأسیس و به اِصبَعِ اقتدار پایدار و استوار ساخته بنحوی كه طوفان منازعات و مخاصمات و انقلابات بشری قادر به هدم بنیان رفیع المنارش نبوده و تصوّرات و تطوّراتِ واهیۀ نفوس ذاهله به تخریب قواعد و قوائم و دعائم و اَعمِده و اركان آن كه به كمال متانت و رزانت و اتقان بنا گشته توفیق نخواهند یافت. (۱۱۳)

بیانات اطمینان بخش مشابهی از قلم مُعجِزشِیَم حضرت عبدالبهاء جَلَّ ثنائُهُ صادر گشته، قولهُ عَزَّبَیانُهُ:

بدرستیكه خداوند تبارَكَ وَ تعالی یَفعَلُ مایَشاء است هیچ چیزی قادر نیست میثاق وثیق الهی را محو و سَحق و نابود سازد و حق را از مشیّتش باز دارد یا به امر اَبدَعِ اَفخَمِ اَعظمَش به مقابله و معارضه پردازد یَفعَلُ مایَشاءُ وَ یَحكُمُ ما یُرید است. اِنّهُ عَلی كُلِّ شیئیٍ قدیرٌ. (۱۱۴)

امر اَعَزِّ اَكرم جمال قِدَم جَلَّ اسمُهُ الاَعظم كه به قوّۀ قاهره وسیطرۀ نافذۀ غالبۀ عهد اَتَمّ و میثاق اَقوَم مالك اُمَم و مُحیی رِمَم مُجهَّز و به این دِرعِ رَزین محكم مُطرَّز است متوالیاً و متتابعاً با نصرت وفتح وظفرهای بدیعۀ مكرّر و میمون اثر در جهت اِرتقاءِ آئین مُبین ربِّ جلیل اَكبر پیش می رود تا به نژاد بشر حیات و روحی جدید بخشد و كینه و عداوت را به عشق و محبّت و انشقاق و افتراق را به وحدت و وفاق و اتّفاقِ اهل آفاق تبدیل نماید. عهد و میثاقی كه جمال اقدس أبهی تاسیس فرمود در كتب و صُحف مقدّسه و الواح و زُبُر سماویّه در اَعصار و ادوار ماضیه نظیر و مثیل ندارد و در هیچیك از شرایع و ادیان سالفه چنین میثاق عظیم و پیمان قویم كه در این دور كریم بنیان گردیده موجود نیست (جمال عزّ ابهیّه در آثار مباركه این عهد و میثاق حضرت یزدان را به «عهد أوفی» و «عهد قویم» و «لواء مقصود» و «میزان كلِّ شیء» و«مغناطیس تأیید» و «میثاق عظیم الهی» كه در هیچ عهد و عصری و زمانی و قرنی، شبه و مثل آن در جهان مشاهده نشده ... و یكی از مظاهر شاخصه و شئون ممتازۀ ربانیّه این كور اَبدع اَعظم است موسوم و موصوف فرموده اند – مترجم) خدمات و اقدامات و مساعی و مجهودات و (قیام به اِعلا امر الهی و نشر نفحات سبحانی جامعه بهائی كه راكبین «سفینۀ نجات» میثاق و سُكّان فُلكِ عهد نیّر آفاق و پیمان مَلیكِ مُختار عَلَی الاِطلاقند و در ظلِّ شجرۀ انیسا مُستظِل گشته) موجب انتصارات جلیله و فتوحات عظیمۀ باهرۀ بیسابقه و تحقّق رؤیاها و نوایای مَنیعۀ بَهیّۀ اجداد و نیاكان ما و اجراء و اكمال نبوّات منصوصه در كتب و صُحف مقدّسۀ قدیمه می گردد بشأنی كه در تاریخ عالم بی عدیل و مثیل است.

با در پیش داشتن چنین آینده درخشان و پرشكوه و جلال و شوكت و جمال و مجد و كمال و عظمت و استجلال امر ربِّ متعال (كه در اثر نهایت عبودیّت و حُسن خدمت و سُمُوّ همّت و عُلوِّ روح و مَنقبت را معین قلم عهد أوفی و خُدّام با وفاء آستان مقدّس جمال ابهی و مشیّتِ نافذۀ ازلیّۀ رحمانیّه و عنایاتِ غیبیّۀ لارَیبیّۀ مَلیكِ عِزِّ عَلّام در مستقبل ایّام مُتجلّی می گردد) این كلمات عالیات را كه از فم مطهر جوهر عبودیّتِ كُبری ومَن طافَ حَولهُ الاَسماء، حضرت عبدالبهاء جَلَّ ثنائُهُ عِزِّ صدور یافته در این مقام مِسكُ الخِتامِ كلام قرار داده، زیب و زیور این رسالۀ مختصر و بهجت اثر می نماید (امیدوار از فضل پروردگار چنانست كه رائحۀ طیّبۀ آن، مَشام جان روحانیان و عندلیبان گلستان ایمان و ایقان و طوطیان شکرشكن بوستان عرفان را مُعَطّر و مُعَنبَر سازد و چون مشك أذفر بوی خوشش جانپرور گردد و پرتو آثار بَهیُّ الاَنوارش افزون از ماه و اختر – مترجم)

هو الله
ای منادی پیمان، پیمانۀ پیمان به دست گیر و سرخوش و سرمست از جام بزم مظفر ألَستِ میثاقِ دلبر آفاق به وجد و طرب و شوق و وَلَه آی؛ رقص كنان و پا كوبان شو؛ اعتماد و اتّكال به فضل و موهبت بی منتهی نما و توجّه به ساحت قدس خداوند ذوالعَطا؛ عون عنایت از ملكوت ابهی طلب و تأیید و توفیق از عالم بالا و ملاء اعلی جو؛ توجه به اُفق غنای لایَزال حضرت ذوالجَلال كن و به دعا بخواه تا از سرچشمۀ اعانت و حمایت و منبع فیض و رحمت حضرت احدیّت بنوشی و سیراب و شاداب گردی. (۱۱۵)

هو الله
ای پروردگار این دوستانت را در بوستان عنایت و گلستان موهبت در كنار جویبار احدیّت سروهای پرنضارت و طراوت فرما و این اختران نورانی را در خاور رحمانی روشن و درخشان نما و این تشنگان بادیۀ هجران را بر بحر بی پایان وارد كن و این گمگشتگان صحرای اشتیاق را به وثاق نور آفاق درآر تا در ظلِّ كلمۀ توحید به تمجید تو مشغول گردند و در انجمن امكان سرمست جام تو شوند و در بزم ألست هر یك قدحی بدست گیرد و رقص كنان و پاكوبان در وجد و سرور آید و در شوق و شور، نغمه آغاز كند كه مُحَیِّرُالعقول وشعور گردد، (ای یار مهربان ای پاك یزدان) عنایتی نما و موهبتی عطا فرما احسانی كن تائیدی ده توفیقی بخش تا به آنچه رضای مبارك است موفّق گردیم و مؤیّد شویم. توئی مقتدر و توانا و مؤیِّد و دانا.

... حال از الطاف و عنایت حضرت احدیّت می طلبم كه به قوّتی موفّق گردی كه هزار مُتزلزل میثاق را به نفحات ثبوت راسخ گردانی و چنان در بزم عهد جلوه كنی كه چون شمع پرتو افشانی ... وَ البَهاءُ عَلیك ع ع

(ای احبای الهی) جام صهباء رحمانی سرشار است و بزم میثاق الهی پُرأنوار؛ صبح موهبت می دمد و نسیم عنایت می وزد و مژدۀ الطاف از ملكوت غیب می رسد. بها ر روحانی خیمه در قطب گلشن زده و باد صبا از سَبای رحمانی مَشام روحانیان را مُعطّر نموده؛ بلبل معانی آغاز غزلخوانی كرده و غنچه های معنوی در نهایت طراوت و لطافت شكفته. مرغان چمن مطرب انجمن گشته و به أبدع اَلحان و اَحسن اَنغام به آهنگ ملاء اَعلی بانگ یا طوبی و یا بُشری بلند كرده و صَلای سَرخوشی بر باده نوشان جنّت أبهی زده. با این فصاحت بیان و بلاغت تبیان برشاخسار رحمانیّت گلبانگ تقدیس می زند تا افسردگان بادیۀ غفلت و پژمردگان وادی فترت به جوش و حركت آیند و در جشن عیش و عشرت حضرت احدیّت حاضر شوند. الحمدُالله آوازۀ امرالله شرق و غرب را احاطه نموده وصیت عظمت جمال ابهی جنوب و شمال را به حركت آورده آهنگ تقدیس است كه از اقلیم امریك بلند است و نعرۀ یا بَهاءالاَبهی است كه از دور و نزدیك مُتواصِل به ملاءاعلی؛ شرق منوّر است، غرب معطّر است، جهان مُعَنبَر است. نفحات بُقعۀ مباركه مشك افزاست. عنقریب ملاحظه می نمائید كه اقالیم تاریك روشن گشته و كشور اروپ و افریك گلبن و گلشن شده ولی چون آغاز طلوع این مهرتابان از افق ایران بود و از آن خاور به باختر اشراق فرمود، آرزوی دل و جان چنان است كه شعلۀ آتش عشق در آن خِطّه و دیار شدیدتر باشد و نورانیّت امر مبارك پدیدتر. ولولۀ امرالله غُلغُله در اَركان آن كشور اندازد و روحانیّت كلمة الله چنان جلوه نماید كه آن اقلیم مركز صلح و صلاح گردد و راستی و آشتی و مهر و وفا؛ یعنی ایران سبب حیات جاودان جهانیان گردد و عَلَمِ صُلح عمومی و اَمان و روحانیّتِ مَحضه در قطب امكان برافرازد. ع ع (صفحات ۲۲۰،۲۱۹،۲۰۶،۲۰۵،۲۰۴ مكاتیب جلد ۲)


پـایـان
بنده بندگان آستان طلعتِ پیمان
ح. م

یادداشتها:

۱۱۱ – «پيامهاي مولاي توانا به جهان بهائي صفحۀ ۱۲۳؛ و اركان نظم بديع، صفحۀ ۹۳»
۱۱۲ – ترجمه. «به قلم مولاي توانا – نظامات بهائي صفحۀ ۴۵»
۱۱۳ – ترجمه. «آثار قلم اعلي در نظم جهاني حضرت بهاءالله، صفحۀ ۱۰۹»
۱۱۴ – ترجمه. «مجموعه الواح مبارك حضرت عبدالبهاء، جلد ۳، صفحۀ ۵۹۸»
۱۱۵ – «مجموعه الواح مبار كۀ حضرت عبدالبهاء، جلد ۳، صفحۀ ۶۴۲»