١١ مارچ ٢۰۰٣

توسّط ایمیل

هیئت‌های مشاورین قارّه‌ای در امریکا، استرالیا و اروپا

هم‌کاران عزیز و محبوب،

در طول دو سال گذشته مشاورات "گروه‌های کاری — صیانت" شما را دنبال نموده و با نهایت قدردانی به مسائل مهمّی که مورد بررسی قرار داده‌اید و قدم‌هایی که برای ایجاد درک عمیق‌تر مسائل جاری مربوط به امر صیانت در اعضای هیئت‌های معاونت برداشته‌اید، توجّه نموده‌ایم.

یکی از موضوع‌هایی که عموماً در سمینارها و کارگاه‌های اعضای هیئت‌های صیانت مورد بررسی قرار گرفته است موضوع مخالفت داخلی می‌باشد. همان طور که در نامۀ مورّخ ٢٢ آپریل ١٩٩٨ ما خطاب به همۀ مشاورین قارّه‌ای توضیح داده شده، قسمت اعظم مخالفت داخلی شامل دو گروه مشخّص می‌باشد: فعّالیّت‌های شناخته شدۀ ناقضین، به خصوص آنهایی که با نقض عهد میسن ریمی ارتباط دارند و کوشش‌های یک گروه کوچک از افرادی که برای حملات خود به امر از اینترنت استفاده می‌کنند. در اغلب موارد مباحثات شما این هر دو جنبه را در بر گرفته و بر اساس مطالعۀ آثار راجع به عهد و میثاق و مقام و مرجعیّت بیت ‌العدل ‌اعظم بوده است.

با تمام اهمّیّتی که درک عمیق این موضوعات در رابطه با مسئلۀ مخالفت داخلی دارد، تجربه نشان داده است که کمبود معلومات به طور کلّی عامل محرّک کناره‌گیری از امر و یا مخالفت داخلی نیست. آنچه را در هیچ مباحثه‌ای راجع به ‌این نوع مخالفت نمی‌توان از نظر دور داشت مشکلات روحانی است که بروز چنین رفتاری را تقویت می‌کند. آشکارترین توصیفی که می‌توان در مورد این مخالفین به کار برد اینست که ایشان، به فرمودۀ حضرت بهاءالله، «اسیر نفس و هوی» هستند.

در کوشش‌های مداوم‌تان برای «تهذیب نفوس امم» شما و معاونین‌تان باید پیوسته احبّا را از خطرات روحانیِ توجّه بیش از حدّ بر خویشتن و نفس امّاره بر حذر دارید. در جامعۀ امروزی یک « گرایش بدون وقفۀ فردگرایی» رایج است که نتیجۀ نهایی آن اغلب تعلّق به نظرات شخصی و خود‌ستایی می‌باشد. احبّا باید از بروز این گرایش‌ها در خودشان بر حذر بوده و بتوانند «رائحۀ خودپرستی» را در دیگران تشخیص دهند. حضرت عبدالبهاء در بیانی راجع به مخالفین داخلی چنین می‌فرمایند: «عزّت ابديّه را فدای نخوت بشريّه نمودند و بزرگواری دو جهان را قربان نفس امّاره نمودند.» بیت العدل اعظم در نامه‌ای خطاب به یکی از احبّا، به بیانی از حضرت عبدالبهاء راجع به ماهیّت نفس امّاره اشاره نموده: حضرت عبدالبهاء به «زنگ انانیّت» اشاره فرموده و از «فتنۀ نفس انسانی» و اینکه «...وسوسه کننده (مار فتنه‌گر)...« می‌باشد، سخن گفته‌اند.

مخالفت داخلی با یک مشکل روحانی دیگر نیز ارتباط دارد و آن مقاومت و یا مخالفت بعضی افراد در برابر مفهوم اطاعت است. این افراد که گرفتار "تردید بیش از حدّ نسبت به مرجعیّت"، که در جامعۀ امروز شدیداً رایج است می‌باشند، همین طرز فکر را وارد جامعۀ بهائی کرده و نسبت به مؤسّسات اداری بهائی ابراز می‌کنند. افراط در این طرز فکر سبب می‌شود که بعضی از دوستان فکر می‌کنند که این حقّ گزینش را دارند که کدام یک از تصمیمات مؤسّسات امری را اطاعت نمایند و کدام را ننمایند. در رابطه با این موضوع در بیانی به زبان انگلیسی ازطرف حضرت ولیّ‌امرالله چنین آمده است:

افراد احبّا این حقّ را ندارند که زمینۀ اختیارات ولیّ ‌امر الله را محدود نمایند یا داوری نمایند که در چه موقعیّتی باید از او اطاعت کنند و یا چه وقت آزادند که قضاوت او را ردّ نمایند. چنین طرز فکر و رفتاری واضحاً به آشفتگی و تفرقه خواهد انجامید.

به همین ترتیب، اگر افراد مؤمنین به خود اجازۀ‌ همین قضاوت‌ها را در مورد تصمیمات بیت العدل اعظم بدهند و نظراتی مستقیماً مخالف با آرای صریحۀ معهد اعلی منتشر سازند، وضعی مشابه با آنچه که حضرت ولیّ‌‌امرالله به‌آن اشاره فرمودند پیش خواهد آمد.

اثرات اطاعت بر روی رشد روحانی فردی و سلامت جوامع ما، اصلی است که باید توسّط اعضای مؤسّسۀ ما تشریح و با محبّت تفهیم گردد. در نامه‌ای که از طرف حضرت ولیّ‌امرالله به زبان انگلیسی به یک فرد بهائی نوشته شده اصل اطاعت از محافل را توضیح و این نصیحت عمومی را به احبّا می‌فرمایند:

آنان باید یاد بگیرند که به خاطر حفظ وحدت و اتّحاد از محفل اطاعت نمایند حتّی اگر محفل در اشتباه باشد. آنان باید شخصیّت خود را تا حدّی فدا نمایند تا حیات جامعه کلّاً رشد نماید و توسعه یابد.

به عنوان کمک به مساعی شما برای معرّفی این بُعد اضافی در سمینارهای حفظ و صیانت خود برای اعضای هیئت‌های معاونت و سایر احبّا منتخباتی از نصوص مربوط به مشکلات روحانیِ مورد بحث در بالا، ضمیمۀ این نامه می‌گردد.

مطمئن باشید در اعتاب مقدّسه برای جلب هدایات و تأییدات الهی در هر قدمی که برای پیشبرد و صیانت امر محبوب‌مان بر می‌دارید دعا می‌نماییم.

با تقدیـم تحیّات
دارالتّبلیغ بین‌المللی